AD(H)D

AD(H)D

Hieronder een stuk uit een artikel van Psycholoog Laura Batstra dat mij enorm aanspreekt. Geweldig om te lezen hoe zij breed naar de AD(H)D klachten van deze kinderen kijkt en stelt dat het GEEN ziekte is!

Dat wil niet zeggen dat jij als ouder en/of je kind er geen last van hoeft te hebben..... In de praktijk zijn er genoeg kinderen die het niet meer zien zitten. Zij hebben er gewoon TE veel last van. Voor deze kinderen zijn er prachtige natuurlijke middelen die ze kunnen helpen meer in hun kracht te komen. Die helpen om meer rust in hun hoofd te krijgen. Die helpen om weer beter te gaan slapen. Die helpen om zich beter te kunnen concentreren, etc.

Het zijn natuurlijke middelen die de oorzaak van de klacht aanpakken, middelen die niets onderdrukken, die juist ondersteunen en helderheid geven. Op deze manier komt je kind beter in zijn/haar vel te zitten. Dat wil niet zeggen dat het makke lammetjes gaan worden en dat hoeft ook niet.

Doorat ze beter in hun vel zitten, kunnen ze beter meekomen, leren ze beter hoe ze met alles om kunnen gaan en kunnen ze zich ontwikkelen toch gezonde volwassenen.

Waar nodig ondersteun ik ook met supplementen en/of doen we aanpassingen in de voeding.

Ik werk al jaren met deze prachtige en vaak zeer gevoelig kinderen. De resultaten zijn vaak prachtig. Wil jij meer weten over jullie persoonlijke situatie? Ik ben dagelijks bereikbaar.

Misschien tot snel!

Helen

Hieronder het vermelde artikel. Heel mooi om te lezen. 

"Psycholoog Laura Batstra (44) is onderzoeker bij de Rijksuniversiteit Groningen. Haar thema is de medicalisering van kindgedrag en manieren om dat tegen te gaan. Als we scholen en ouders ondersteunen bij het omgaan met druk en dwars gedrag, hoeven minder kinderen ritalin of concerta te slikken, licht Batstra toe.

De boomlange Groningse geldt al jaren als luis in de pels in de wereld van adhd. Door de felle manier waarop ze ageert tegen het 'gemak' waarmee kinderen het etiket adhd krijgen opgeplakt, en de bijbehorende pillen krijgen voorgeschreven, ligt ze geregeld onder vuur.

In haar boek Adhd: macht en misverstanden (een herziene uitgave van Hoe voorkom je adhd? uit 2012) schuwt ze de controverse niet. Omdat ze het niet kan uitstaan dat kinderen met adhd-achtig gedrag te horen krijgen dat ze zieke hersenen hebben. En dús aan de pillen moeten. Een praktijk waarin volgens haar de wetenschap een kwalijke rol speelt.

Batstra is moeder van vier kinderen ('de bende van vier, maar niet gediagnosticeerd met adhd', grapt ze) en de vijfde is op komst. Tot 2010 werkte ze als psycholoog in een instelling voor kinder- en jeugdpsychiatrie in Groningen. Ze nam ontslag omdat ze 80 procent van de jonge patiëntjes 'knetternormaal' vond. 'Ik zat op een gegeven moment met ouders mee te denken, zodat die op zaterdagochtend weer rustig de krant konden lezen. Na een tijdje dacht ik: is dat geen illusie? Dat je op zaterdagochtend rustig de krant kunt lezen met kleine kinderen over de vloer? Ik las zelf al járen de krant niet in het weekend.'

Al die aandacht voor die 'knetternormale' kinderen ging volgens Batstra ten koste van kinderen die wel in de knoop zaten en op een wachtlijst terechtkwamen. Wat haar ook niet zinde was dat ritalin of concerta destijds standaard de eerste behandeloptie was. Er werd niet eerst gekeken of het kind misschien ook geholpen kon worden door een andere aanpak op school of thuis

'Ik verzet mij niet tegen medicatie, dat is een misverstand. Ik verzet mij tegen de schaal en het gemak waarmee medicijnen worden voorgeschreven. Ik weet donders goed dat er situaties zijn waarin je dolblij bent dat die middelen er zijn. Maar ik wil kwetsbare kinderen waar mogelijk beschermen tegen de boodschap dat er met hen iets mis is. Vaak gaat het om kinderen die wegdromen in de klas, die niet een hele dag met taakjes bezig kunnen zijn tussen vier muren, die niet stil kunnen zitten. Met die kinderen is vaak niets aan de hand, maar scholen die worden afgerekend op hun prestaties komen in de problemen als ze te veel van die kinderen hebben. Ik hoor nogal wat schrijnende verhalen van ouders. Dat de school zegt: 'Uw kind moet medicatie of naar een andere school.' Dat zegt meer over de druk die op scholen ligt om prestaties te leveren dan over het gedrag van kinderen.'

Adhd is geen ziekte, beklemtoont Laura Batstra al jaren. 'Er ligt geen biologisch defect aan ten grondslag. Punt uit.' Ze verwijst naar het handboek van de psychiatrie, de DSM5, waarin adhd wordt uitgelegd als een combinatie van aandachtsproblemen, vergeetachtigheid, impulsiviteit, voor je beurt praten, onrustig bewegen en meer. Batstra: 'Adhd is problematisch, of als problematisch ervaren gedrag. Geen ziekte dus, maar gedrag.'

De wetenschap speelt een kwalijke rol in het ernstig overdrijven ofwel verdraaien van resultaten

De opvattingen van Laura Batstra staan haaks op die van hersenwetenschappers

Dat botst met de opvattingen van hersenwetenschappers. Die laten met (f)mri-scans zien dat er op groepsniveau subtiele verschillen bestaan tussen de hersenen van mensen mét en zonder adhd. Dat suggereert dat er wel degelijk sprake is van een hersendefect.

'Hoe beter de apparatuur wordt, hoe beter we zien hoe minimaal de verschillen zijn. De resultaten worden ernstig overdreven ofwel verdraaid. Wat mij betreft speelt de wetenschap hierin een kwalijke rol. We worden afgerekend op hoeveel geld we binnenhalen en hoeveel artikelen we publiceren. Dan is het verleidelijk om jezelf op te blazen en te doen alsof de oplossing om de hoek ligt. Voor individuele carrières is het haast wel nodig om zo te werk te gaan, maar de samenleving wordt op het verkeerde been gezet.'

De verschillen op de scans zijn klein, maar ze zíjn er wel.

'Gemiddeld genomen, ja. Mannen zijn gemiddeld ook langer dan vrouwen, maar niet iedere man is langer dan iedere vrouw. Zo is het ook met adhd: niet alle mensen met adhd hebben kleinere hersenen en er zijn veel mensen met kleinere hersenen die geen adhd-gedrag vertonen. Die scans zeggen niets over individuen, laat staan over de patiënt die voor je zit. Die scans zeggen ook niets over oorzaak en gevolg. Een kind dat te veel wordt gepusht, systematisch wordt overvraagd, krijgt misschien wel een iets ander brein.'

Dit debat gaat toch over de hoofden van het publiek heen?

Ik denk dat vooral onze normen en waarden bepalen of iets een stoornis is

Laura Batstra

'Iedereen kan hierover meedenken. Een voorbeeld: stel dat we een homokwabje of een linkshandigheidgroefje in het brein zouden vinden, Hebben homo's dan een stoornis in de hersenen? En linkshandigen ook? Moeten die massaal aan de medicijnen? Ik denk dat vooral onze normen en waarden bepalen of iets een stoornis is. Homoseksualiteit was tot 1973 een psychiatrische stoornis omdat we het gedrag van die groep afkeurden. Nu moeten we ons afvragen waarom druk en ongecontroleerd gedrag zo'n probleem is in onze maatschappij.' "